Istanbul (6).jpg
March 22, 2019 Hand Net

Check out these hand net images:

Istanbul (6).jpg
hand net
Deel 10: Istanbul en Prinseneilanden

7 mei 2004•17:58 uur
Eindelijk weer tijd om wat te schrijven. Ik zit nu met Oytun van de hospitalityclub op de boot terug van een eiland naar het vaste land. We hebben sinds mijn aankomst gisterochtend alle tijd samen doorgebracht. Hij haalde me op van het station en nadat ik mijn rugzak in zijn auto had gelegd en op een terrasje wat gegeten, zijn we gelijk de omgeving gaan bezichtigen. Eerst naar een groot ondergronds waterreservoir uit de 6e eeuw, de Yerebatan Sarayi (verzonken paleis), een prachtige donkere zuilenruimte waarin van alle kanten waterdruppelt. Daarna naar de Ayasofya Camii Muzesi (Hagia Sofia), de beroemste religieuze kolos uit het vroege christendom, gemaakt van prachtig natuursteen. Gebouwd in 532 als kerk, maar door Sultan Mehmet in 1453 omgedoopt tot moskee door de toevoeging van een paar torens. Vlakbij ligt het kasteelcomplex Topkapi Sarayi, waar we een paar uur hebben doorgebracht met het bekijken van de schitterende gebouwen, kunstschatten en wapens. Vooral de als een doolhof aangelegde Harem was heel bijzonder, al werden de toeristen in sneltreinvaart door het gebouw geloodst. Daarna zijn we via het park naar de auto gelopen en naar de kunstacademie gereden, een gebouw dat direct aan het water ligt met een heerlijk terras. Terwijl Oytin en zijn vriendin een les volgden kon ik even lekker wegdommelen en genieten van het uitzicht op de voorbij varende boten. Nadat Seray, zijn vriendin, uitgeboetseerd was, zijn we naar het centrale Taximplein op de heuvel gereden met een taxi om te flaneren in de drukke mar autovrije hoofdstraat. Onderweg lieten ze me hun favoriete hapjes proeven in de passage. Beneden belandden we in een smal straatje dat geheel werd ingenomen door terrasjes. Onder het genot van bier met gebakken aardappels hadden we plezier en spraken we over Hollandse en Turkse eigenaardigheden. Op de terugweg liepen we via een kledingbazaar – waar Seray helemaal weg van was – en langs nog meer lekkernijen. Onderweg naar het appartement van de ouders van Oytan merkte ik hoe moe en vies ik me eigenlijk voelde. Ik nam een heerlijke douche bij Oytan thuis en terwijl ik niet veel meer te zeggen had, liet hij zijn fotocollectie op de computer zien. Eenmaal op bed sliep ik al voordat mijn gastheer de computer had uitgezet.

De volgende ochtend was ik alweer om half zeven wakker, maar gelukkig kon ik nog wat verder slapen. Nog half slaperig bekeek ik een gidsje over Istanbul en ik ontdekte dat ik al veel van de belangrijkste monumenten had gezien. Op een pleintje voor de maisbazaar ontbeten we met tosti’s en thee, waarna we kruiden gingen ruiken in deze bazaar. Via de Yeni Camii moskee met zijn vele koepels en minaretten liepen we naar het water, waar we besloten om met de boot naar de Kizil Adalar (prinseneilanden) te gaan. Er lagen verschillende mooie oude passagiersschepen klaar en regelmatig kwam er weer een schip bij of voer er een weg, honderden forenzen achterlatend. Op het water ben ik helemaal in mijn element en er waaide een flinke wind waardoor er flinke golven water tegen het schip spatten. Maar Oytan vond het behoorlijk koud op het water en ging binnen zitten. Op het eerste eiland, Kinaliada, zijn we gelijk uitgestapt. Hier was hij ook nog nooit geweest. Het was nog heel rustig op het eiland, we waren de enige toeristen. Op veel plaatsen was men aan het werk om de huizen en straten gereed te maken voor de zomer. Ook in het restaurantje waren we de enige gasten. De traditionele turkse salades met kleine visjes en köfte (vleesballetjes) smaakten heerlijk en twee katten genoten mee van de koppen en staarten van de vis. Na een wandeling konden we nog net de boot halen naar het grootste van de eilanden: Buyukada. Op dit eiland staan prachtigre villa’ omgeven door ruime tuinen met palm- en pijnbomen. Na een tweede wandeling kwamen we op een picknickplaats, waar we genoten van het uitzicht, de klotsende golven en de lentezon. Terug op de boot was Oytan behoorlijk uitgeput en sliep bijna de hele tocht, terwijl ik de tijd had om weer eens in mijn dagboek te schrijven.

9 mei 2004•10:52 uur

Dat niet alleen de tijden en de luchthaven veranderd waren maar ook de dag van mijn goedkope vlucht via Corendon, had ik niet gezien. Ik was dus voor niets naar het vliegveld gegaan en een strenge terroristencontrole moeten doorstaan. Of ik wilde of niet, ik moest een dag langer in Istanbul blijven. Bij Oytun kon ik niet terecht voor een extra nacht want die kreeg familiebezoek, ik wilde hem ook niet tot last zijn. Toch stond hij erop om mij met de auto op te halen en me naar een slaapplaats te brengen. We besloten het bij de jeugdherberg te proberen maar belandden in de file. Uren later, met een uitstapje via de russische marktwijk, waar we eerst helemaal niet meer uitkwamen, lukte het dan toch om bij de jeugdherberg te komen. Er was bovendien genoeg plek dus ik kon een bed uitkiezen en ben daarna wat gaan rondzwerven door de wijk Sultanachmed. Ik had de tijd om alle grote moskeeen van buiten en binnen te bekijken. Ene Moustafa sprak me aan en liep een stukje met me mee. Hij wilde me graag begeleiden als gids, maar daar heb ik snel voor bedankt en hem gedag gezegd. Ik wilde nu eindelijk weer eens alleen zijn. Daarna heb ik met zondergang lekker geflaneerd op de brug over de Gouden Hoorn en naar boven gekronkeld via smalle straatjes en trappen richting Taksimplein. Onderweg kwam ik langs een mooie oude hammam, dat leek me wel wat. Helaas viel dat behoorlijk tegen. Vies en onhygienisch, duur toeristentarief, de sauna was niet goed warm en het was al vrij snel sluitingstijd. Tijdens het aankleden raakte ik aan de praat met een half-turkse duitser. Hij had wel leuke humor en bleek ook ‘bi’ te zijn. Al was hij totaal niet mijn type, we zijn toch samen wat gaan eten in een tent waar volgens hem veel homo’s komen.

Na afloop liepen we nog een stukje op, toen twee jongemannen ons aanspraken. Ze wilden ons het park laten zien maar dit was niet veilig, gaf de duitser aan. Dan maar wat drinken in een cafe, dat kan weinig kwaad. Een van hen leek me wel een leuke jongen. De duitser wilde naar zijn hotel omdat hij de volgende dag een oogoperatie had. Ik ging alleen met de twee anderen naar een danstent, maar gelijk al toen we binnen kwamen vertrouwde ik het niet. Veel te chique bediening en weinig publiek, dat aan de tafels bleef drinken. Er kwamen een paar meiden uit wit-rusland bij ons zitten en al was het behoorlijk amusant, ik had er geen goed gevoel bij. Ik zei dat ik liever weg wilde maar de leuke jongen vroeg of ik niet toch nog wat wilde blijven en we gingen dansen. De meiden dronken alsmaar champagne en ik dacht: dit loopt uit de hand. Dus ik zei dat ik de rekening wilde. Daar stond een bedrag op van 6 miljard lira, zo’n € 4.000 euro! Foute boel dus en ik denk: wegwezen hier. Ik maak stampij, leg € 50,- op tafel en loop weg. De baas grijpt me bij m’n kraag en ik begin hard tegen hem te roepen dat ik me niet laat oplichten. Hij haalt er nog een paar kerels bij en probeert me te sussen. Ik laat mijn (tweede) portemonee zien en zeg dat ik niet meer geld bij me heb en ook geen pasjes. Mijn echte portemonee krijgt hij niet te zien. Ik leg uit dat ik maar een arme student ben en in de jeugdherberg overnacht, dus dat er verder bij mij niets te halen valt. Dan haalt hij de andere jongens erbij en zegt dat ik het verder met hen moet oplossen. Ik ren de deur uit naar een taxi terwijl de twee jongens achter me aan lopen. De taxichauffeur sluit de deur en ik doe het raam dicht. Gelukkig, hij rijdt weg en ze kunnen niets meer. Dit nooit weer, denk ik terwijl de taxi over de brug rijdt.

Istanbul (41).jpg
hand net
Deel 10: Istanbul en Prinseneilanden

7 mei 2004•17:58 uur
Eindelijk weer tijd om wat te schrijven. Ik zit nu met Oytun van de hospitalityclub op de boot terug van een eiland naar het vaste land. We hebben sinds mijn aankomst gisterochtend alle tijd samen doorgebracht. Hij haalde me op van het station en nadat ik mijn rugzak in zijn auto had gelegd en op een terrasje wat gegeten, zijn we gelijk de omgeving gaan bezichtigen. Eerst naar een groot ondergronds waterreservoir uit de 6e eeuw, de Yerebatan Sarayi (verzonken paleis), een prachtige donkere zuilenruimte waarin van alle kanten waterdruppelt. Daarna naar de Ayasofya Camii Muzesi (Hagia Sofia), de beroemste religieuze kolos uit het vroege christendom, gemaakt van prachtig natuursteen. Gebouwd in 532 als kerk, maar door Sultan Mehmet in 1453 omgedoopt tot moskee door de toevoeging van een paar torens. Vlakbij ligt het kasteelcomplex Topkapi Sarayi, waar we een paar uur hebben doorgebracht met het bekijken van de schitterende gebouwen, kunstschatten en wapens. Vooral de als een doolhof aangelegde Harem was heel bijzonder, al werden de toeristen in sneltreinvaart door het gebouw geloodst. Daarna zijn we via het park naar de auto gelopen en naar de kunstacademie gereden, een gebouw dat direct aan het water ligt met een heerlijk terras. Terwijl Oytin en zijn vriendin een les volgden kon ik even lekker wegdommelen en genieten van het uitzicht op de voorbij varende boten. Nadat Seray, zijn vriendin, uitgeboetseerd was, zijn we naar het centrale Taximplein op de heuvel gereden met een taxi om te flaneren in de drukke mar autovrije hoofdstraat. Onderweg lieten ze me hun favoriete hapjes proeven in de passage. Beneden belandden we in een smal straatje dat geheel werd ingenomen door terrasjes. Onder het genot van bier met gebakken aardappels hadden we plezier en spraken we over Hollandse en Turkse eigenaardigheden. Op de terugweg liepen we via een kledingbazaar – waar Seray helemaal weg van was – en langs nog meer lekkernijen. Onderweg naar het appartement van de ouders van Oytan merkte ik hoe moe en vies ik me eigenlijk voelde. Ik nam een heerlijke douche bij Oytan thuis en terwijl ik niet veel meer te zeggen had, liet hij zijn fotocollectie op de computer zien. Eenmaal op bed sliep ik al voordat mijn gastheer de computer had uitgezet.

De volgende ochtend was ik alweer om half zeven wakker, maar gelukkig kon ik nog wat verder slapen. Nog half slaperig bekeek ik een gidsje over Istanbul en ik ontdekte dat ik al veel van de belangrijkste monumenten had gezien. Op een pleintje voor de maisbazaar ontbeten we met tosti’s en thee, waarna we kruiden gingen ruiken in deze bazaar. Via de Yeni Camii moskee met zijn vele koepels en minaretten liepen we naar het water, waar we besloten om met de boot naar de Kizil Adalar (prinseneilanden) te gaan. Er lagen verschillende mooie oude passagiersschepen klaar en regelmatig kwam er weer een schip bij of voer er een weg, honderden forenzen achterlatend. Op het water ben ik helemaal in mijn element en er waaide een flinke wind waardoor er flinke golven water tegen het schip spatten. Maar Oytan vond het behoorlijk koud op het water en ging binnen zitten. Op het eerste eiland, Kinaliada, zijn we gelijk uitgestapt. Hier was hij ook nog nooit geweest. Het was nog heel rustig op het eiland, we waren de enige toeristen. Op veel plaatsen was men aan het werk om de huizen en straten gereed te maken voor de zomer. Ook in het restaurantje waren we de enige gasten. De traditionele turkse salades met kleine visjes en köfte (vleesballetjes) smaakten heerlijk en twee katten genoten mee van de koppen en staarten van de vis. Na een wandeling konden we nog net de boot halen naar het grootste van de eilanden: Buyukada. Op dit eiland staan prachtigre villa’ omgeven door ruime tuinen met palm- en pijnbomen. Na een tweede wandeling kwamen we op een picknickplaats, waar we genoten van het uitzicht, de klotsende golven en de lentezon. Terug op de boot was Oytan behoorlijk uitgeput en sliep bijna de hele tocht, terwijl ik de tijd had om weer eens in mijn dagboek te schrijven.

9 mei 2004•10:52 uur

Dat niet alleen de tijden en de luchthaven veranderd waren maar ook de dag van mijn goedkope vlucht via Corendon, had ik niet gezien. Ik was dus voor niets naar het vliegveld gegaan en een strenge terroristencontrole moeten doorstaan. Of ik wilde of niet, ik moest een dag langer in Istanbul blijven. Bij Oytun kon ik niet terecht voor een extra nacht want die kreeg familiebezoek, ik wilde hem ook niet tot last zijn. Toch stond hij erop om mij met de auto op te halen en me naar een slaapplaats te brengen. We besloten het bij de jeugdherberg te proberen maar belandden in de file. Uren later, met een uitstapje via de russische marktwijk, waar we eerst helemaal niet meer uitkwamen, lukte het dan toch om bij de jeugdherberg te komen. Er was bovendien genoeg plek dus ik kon een bed uitkiezen en ben daarna wat gaan rondzwerven door de wijk Sultanachmed. Ik had de tijd om alle grote moskeeen van buiten en binnen te bekijken. Ene Moustafa sprak me aan en liep een stukje met me mee. Hij wilde me graag begeleiden als gids, maar daar heb ik snel voor bedankt en hem gedag gezegd. Ik wilde nu eindelijk weer eens alleen zijn. Daarna heb ik met zondergang lekker geflaneerd op de brug over de Gouden Hoorn en naar boven gekronkeld via smalle straatjes en trappen richting Taksimplein. Onderweg kwam ik langs een mooie oude hammam, dat leek me wel wat. Helaas viel dat behoorlijk tegen. Vies en onhygienisch, duur toeristentarief, de sauna was niet goed warm en het was al vrij snel sluitingstijd. Tijdens het aankleden raakte ik aan de praat met een half-turkse duitser. Hij had wel leuke humor en bleek ook ‘bi’ te zijn. Al was hij totaal niet mijn type, we zijn toch samen wat gaan eten in een tent waar volgens hem veel homo’s komen.

Na afloop liepen we nog een stukje op, toen twee jongemannen ons aanspraken. Ze wilden ons het park laten zien maar dit was niet veilig, gaf de duitser aan. Dan maar wat drinken in een cafe, dat kan weinig kwaad. Een van hen leek me wel een leuke jongen. De duitser wilde naar zijn hotel omdat hij de volgende dag een oogoperatie had. Ik ging alleen met de twee anderen naar een danstent, maar gelijk al toen we binnen kwamen vertrouwde ik het niet. Veel te chique bediening en weinig publiek, dat aan de tafels bleef drinken. Er kwamen een paar meiden uit wit-rusland bij ons zitten en al was het behoorlijk amusant, ik had er geen goed gevoel bij. Ik zei dat ik liever weg wilde maar de leuke jongen vroeg of ik niet toch nog wat wilde blijven en we gingen dansen. De meiden dronken alsmaar champagne en ik dacht: dit loopt uit de hand. Dus ik zei dat ik de rekening wilde. Daar stond een bedrag op van 6 miljard lira, zo’n € 4.000 euro! Foute boel dus en ik denk: wegwezen hier. Ik maak stampij, leg € 50,- op tafel en loop weg. De baas grijpt me bij m’n kraag en ik begin hard tegen hem te roepen dat ik me niet laat oplichten. Hij haalt er nog een paar kerels bij en probeert me te sussen. Ik laat mijn (tweede) portemonee zien en zeg dat ik niet meer geld bij me heb en ook geen pasjes. Mijn echte portemonee krijgt hij niet te zien. Ik leg uit dat ik maar een arme student ben en in de jeugdherberg overnacht, dus dat er verder bij mij niets te halen valt. Dan haalt hij de andere jongens erbij en zegt dat ik het verder met hen moet oplossen. Ik ren de deur uit naar een taxi terwijl de twee jongens achter me aan lopen. De taxichauffeur sluit de deur en ik doe het raam dicht. Gelukkig, hij rijdt weg en ze kunnen niets meer. Dit nooit weer, denk ik terwijl de taxi over de brug rijdt.

Istanbul (97).jpg
hand net
Deel 10: Istanbul en Prinseneilanden

7 mei 2004•17:58 uur
Eindelijk weer tijd om wat te schrijven. Ik zit nu met Oytun van de hospitalityclub op de boot terug van een eiland naar het vaste land. We hebben sinds mijn aankomst gisterochtend alle tijd samen doorgebracht. Hij haalde me op van het station en nadat ik mijn rugzak in zijn auto had gelegd en op een terrasje wat gegeten, zijn we gelijk de omgeving gaan bezichtigen. Eerst naar een groot ondergronds waterreservoir uit de 6e eeuw, de Yerebatan Sarayi (verzonken paleis), een prachtige donkere zuilenruimte waarin van alle kanten waterdruppelt. Daarna naar de Ayasofya Camii Muzesi (Hagia Sofia), de beroemste religieuze kolos uit het vroege christendom, gemaakt van prachtig natuursteen. Gebouwd in 532 als kerk, maar door Sultan Mehmet in 1453 omgedoopt tot moskee door de toevoeging van een paar torens. Vlakbij ligt het kasteelcomplex Topkapi Sarayi, waar we een paar uur hebben doorgebracht met het bekijken van de schitterende gebouwen, kunstschatten en wapens. Vooral de als een doolhof aangelegde Harem was heel bijzonder, al werden de toeristen in sneltreinvaart door het gebouw geloodst. Daarna zijn we via het park naar de auto gelopen en naar de kunstacademie gereden, een gebouw dat direct aan het water ligt met een heerlijk terras. Terwijl Oytin en zijn vriendin een les volgden kon ik even lekker wegdommelen en genieten van het uitzicht op de voorbij varende boten. Nadat Seray, zijn vriendin, uitgeboetseerd was, zijn we naar het centrale Taximplein op de heuvel gereden met een taxi om te flaneren in de drukke mar autovrije hoofdstraat. Onderweg lieten ze me hun favoriete hapjes proeven in de passage. Beneden belandden we in een smal straatje dat geheel werd ingenomen door terrasjes. Onder het genot van bier met gebakken aardappels hadden we plezier en spraken we over Hollandse en Turkse eigenaardigheden. Op de terugweg liepen we via een kledingbazaar – waar Seray helemaal weg van was – en langs nog meer lekkernijen. Onderweg naar het appartement van de ouders van Oytan merkte ik hoe moe en vies ik me eigenlijk voelde. Ik nam een heerlijke douche bij Oytan thuis en terwijl ik niet veel meer te zeggen had, liet hij zijn fotocollectie op de computer zien. Eenmaal op bed sliep ik al voordat mijn gastheer de computer had uitgezet.

De volgende ochtend was ik alweer om half zeven wakker, maar gelukkig kon ik nog wat verder slapen. Nog half slaperig bekeek ik een gidsje over Istanbul en ik ontdekte dat ik al veel van de belangrijkste monumenten had gezien. Op een pleintje voor de maisbazaar ontbeten we met tosti’s en thee, waarna we kruiden gingen ruiken in deze bazaar. Via de Yeni Camii moskee met zijn vele koepels en minaretten liepen we naar het water, waar we besloten om met de boot naar de Kizil Adalar (prinseneilanden) te gaan. Er lagen verschillende mooie oude passagiersschepen klaar en regelmatig kwam er weer een schip bij of voer er een weg, honderden forenzen achterlatend. Op het water ben ik helemaal in mijn element en er waaide een flinke wind waardoor er flinke golven water tegen het schip spatten. Maar Oytan vond het behoorlijk koud op het water en ging binnen zitten. Op het eerste eiland, Kinaliada, zijn we gelijk uitgestapt. Hier was hij ook nog nooit geweest. Het was nog heel rustig op het eiland, we waren de enige toeristen. Op veel plaatsen was men aan het werk om de huizen en straten gereed te maken voor de zomer. Ook in het restaurantje waren we de enige gasten. De traditionele turkse salades met kleine visjes en köfte (vleesballetjes) smaakten heerlijk en twee katten genoten mee van de koppen en staarten van de vis. Na een wandeling konden we nog net de boot halen naar het grootste van de eilanden: Buyukada. Op dit eiland staan prachtigre villa’ omgeven door ruime tuinen met palm- en pijnbomen. Na een tweede wandeling kwamen we op een picknickplaats, waar we genoten van het uitzicht, de klotsende golven en de lentezon. Terug op de boot was Oytan behoorlijk uitgeput en sliep bijna de hele tocht, terwijl ik de tijd had om weer eens in mijn dagboek te schrijven.

9 mei 2004•10:52 uur

Dat niet alleen de tijden en de luchthaven veranderd waren maar ook de dag van mijn goedkope vlucht via Corendon, had ik niet gezien. Ik was dus voor niets naar het vliegveld gegaan en een strenge terroristencontrole moeten doorstaan. Of ik wilde of niet, ik moest een dag langer in Istanbul blijven. Bij Oytun kon ik niet terecht voor een extra nacht want die kreeg familiebezoek, ik wilde hem ook niet tot last zijn. Toch stond hij erop om mij met de auto op te halen en me naar een slaapplaats te brengen. We besloten het bij de jeugdherberg te proberen maar belandden in de file. Uren later, met een uitstapje via de russische marktwijk, waar we eerst helemaal niet meer uitkwamen, lukte het dan toch om bij de jeugdherberg te komen. Er was bovendien genoeg plek dus ik kon een bed uitkiezen en ben daarna wat gaan rondzwerven door de wijk Sultanachmed. Ik had de tijd om alle grote moskeeen van buiten en binnen te bekijken. Ene Moustafa sprak me aan en liep een stukje met me mee. Hij wilde me graag begeleiden als gids, maar daar heb ik snel voor bedankt en hem gedag gezegd. Ik wilde nu eindelijk weer eens alleen zijn. Daarna heb ik met zondergang lekker geflaneerd op de brug over de Gouden Hoorn en naar boven gekronkeld via smalle straatjes en trappen richting Taksimplein. Onderweg kwam ik langs een mooie oude hammam, dat leek me wel wat. Helaas viel dat behoorlijk tegen. Vies en onhygienisch, duur toeristentarief, de sauna was niet goed warm en het was al vrij snel sluitingstijd. Tijdens het aankleden raakte ik aan de praat met een half-turkse duitser. Hij had wel leuke humor en bleek ook ‘bi’ te zijn. Al was hij totaal niet mijn type, we zijn toch samen wat gaan eten in een tent waar volgens hem veel homo’s komen.

Na afloop liepen we nog een stukje op, toen twee jongemannen ons aanspraken. Ze wilden ons het park laten zien maar dit was niet veilig, gaf de duitser aan. Dan maar wat drinken in een cafe, dat kan weinig kwaad. Een van hen leek me wel een leuke jongen. De duitser wilde naar zijn hotel omdat hij de volgende dag een oogoperatie had. Ik ging alleen met de twee anderen naar een danstent, maar gelijk al toen we binnen kwamen vertrouwde ik het niet. Veel te chique bediening en weinig publiek, dat aan de tafels bleef drinken. Er kwamen een paar meiden uit wit-rusland bij ons zitten en al was het behoorlijk amusant, ik had er geen goed gevoel bij. Ik zei dat ik liever weg wilde maar de leuke jongen vroeg of ik niet toch nog wat wilde blijven en we gingen dansen. De meiden dronken alsmaar champagne en ik dacht: dit loopt uit de hand. Dus ik zei dat ik de rekening wilde. Daar stond een bedrag op van 6 miljard lira, zo’n € 4.000 euro! Foute boel dus en ik denk: wegwezen hier. Ik maak stampij, leg € 50,- op tafel en loop weg. De baas grijpt me bij m’n kraag en ik begin hard tegen hem te roepen dat ik me niet laat oplichten. Hij haalt er nog een paar kerels bij en probeert me te sussen. Ik laat mijn (tweede) portemonee zien en zeg dat ik niet meer geld bij me heb en ook geen pasjes. Mijn echte portemonee krijgt hij niet te zien. Ik leg uit dat ik maar een arme student ben en in de jeugdherberg overnacht, dus dat er verder bij mij niets te halen valt. Dan haalt hij de andere jongens erbij en zegt dat ik het verder met hen moet oplossen. Ik ren de deur uit naar een taxi terwijl de twee jongens achter me aan lopen. De taxichauffeur sluit de deur en ik doe het raam dicht. Gelukkig, hij rijdt weg en ze kunnen niets meer. Dit nooit weer, denk ik terwijl de taxi over de brug rijdt.

Post your Comment

Categories